بهانه قشنگ زندگی

در مهد کودکهای ایران 9 صندلی میذارن و به 10 بچه میگن هر کی نتونه سریع برای خودش یه جا بگیره گرگه و .... ادامه بازی. بچه ها هم همدیگر رو هل میدن تا خودشون بتونن روی صندلی بشینن. با این بازی ما از بچگی به کودکان خود آموزش میدیم که هرکی باید به فکر خودش باشه. در مهد کودکهای ژاپن 9 صندلی میذارن و به 10 بچه میگن اگه یکی روی صندلی جا نشه همه باختین. لذا بچه ها نهایت سعی خودشونو میکنن و همدیگر رو طوری بغل میکنن که کل تیم 10 نفره روی 9 تا صندلی جا بشن و کسی بی صندلی نمونه. بعد 10 نفر روی 8 صندلی، بعد 10 نفر روی 7 صندلی و همینطور تا آخر. با این بازی اونا به بچه هاشون فرهنگ همدلی و ک...

امیر محمد جان : اونقدر تورو دوست دارم که هیچ کسی کسی رو اینجوری دوست نداره   اونقدر دوستت دارم که برات می میرم قد یه دنیا خوبی قد هزار تا ستاره بی تو دلم می گیره وقتی تنها می شم کارم انتظار کشیدن   وقتی نگاهم میکنی قشنگیاتو دوست دارم حالت معصوم چشات رنگ نگاهت همشون دوست داشتنی وقتی صداتو می شنوم دلم می خواد پر بکشم بیام پیشت ترس یه روز ندیدنت غم بزرگ قلبمه   ...

كم كم سياهي علمت ديده ميشود آثار خيمه هاي غمت ديده ميشود افتاده ، سينه ام به تپش هاي انتظار از روي تل دل ، حرمت ديده ميشود صلي الله عليك يا اباعبدالله             ...

از گذشته ها درگذر   تکرار خطاهای گذشته را باکی نیست   از سودای گناه درگذر   توسن خیال کمتر تو را به هدفهایت راه می برد   از وسوسه های گهگاه در گذر   شرنگ نفرت،شکوه عشق را ویران می کند   از کینه ها درگذر   حقیقتی در راه است   از پندارها درگذر   کسی را شاید به تو نیازی باشد   از باور بیهودگی خویش درگذر   بنیاد ایمان را بیم ویران می کند   از هراس درگذر   زندگی را به تمامی پذیرا باش و بر دیگران ببخشای   انگاه روزگار دیگر شود   از نا امیدی درگذر &nbs...

از گذشته ها درگذر تکرار خطاهای گذشته را باکی نیست از سودای گناه درگذر توسن خیال کمتر تو را به هدفهایت راه می برد از وسوسه های گهگاه در گذر شرنگ نفرت،شکوه عشق را ویران می کند از کینه ها درگذر حقیقتی در راه است از پندارها درگذر کسی را شاید به تو نیازی باشد از باور بیهودگی خویش درگذر بنیاد ایمان را بیم ویران می کند از هراس درگذر زندگی را به تمامی پذیرا باش و بر دیگران ببخشای انگاه روزگار دیگر شود از نا امیدی درگذر آینده اینجاست ـ هم اینجا ـ هم اکنون از گذشته ه...

كم كم سياهي علمت ديده ميشود آثار خيمه هاي غمت ديده ميشود افتاده ، سينه ام به تپش هاي انتظار از روي تل دل ،حرمت ديده ميشود صلي الله عليك يا اباعبدالله ...

    در حسينيه دلمان، مرغ هاي محبت سينه مي زنند و اشك هاي يتيمي در خرابه چشم، بي قراري مي كنند. سينه ما تكيه اي قديمي است، سياهپوش با كتيبه درد و داغ. و در آن با كليد «يا حسين» باز مي شود. ما دل هاي شكسته خود را وقف اباعبدالله(ع) كرده ايم و اشك خود را نذر كربلا، و اين «وقفنامه» به امضاي حسين(ع) رسيده است.  اين است كه زيارت حسين(ع) ترجيع بند ايام سال ماست.  صبح ها وقتي سفره دعا و عزا گشوده مي شود، زيارتنامه را كه مي بينيم، چشممان آب مي افتد. «السلام عليك» را كه مي شنويم، بوي خوش كربلا به مشاممان مي رسد. توده هاي بغض در گلويمان متراكم مي گردد و هواي دلمان...