دل نوشته های مامان مریم

صبح روزی که مجبوری بچه ات رو بزاری  پیش مادربزرگش و راهی محل کار بشی، انگار داری توی رینگ با خودت بوکس بازی می‎کنی.

یه مشتت رو می‎کوبی اون سوی صورتت که «آخه این بچه تنها نذار.....

اون یکی مشتت بالا میاد و می‎کوبه  این سوی صورتت که «این یه حقیقته محضه که خیلی ها باهاش درگیرن .»

باز این مشت که " ببین خوابه و وقتی بیدار بشه تا بعداز ظهر تو رو نمی بینه " و باز اون  یکی مشت فرود میاد توی چشمت که «چاره‎ای نداری. مجبوری بری»

مهم نیست که کی برنده می‎شه. این کتک کاری تا آخر روز ادامه داره و دست آخر اون چیزی که له و لورده می‎شه، صورت توست.

آخ که صورتم امروز درد می کنه

می دونم درکم می کنی